Öncesinde Recep, onu takip eden Şaban ve son ay olan Ramazan ayını millet olarak idrak etmeye başladık. Elbette önceki yıllarda yaşadığımız bu ayın tadını bulmak, hissetmek pek mümkün gözükmüyor. Çünkü geçmişin şartları ile günümüzün şartları arasında çok açıdan büyük farklılıklar var. Öncelikle bunu kabul etmek gerekir.
Böyle bir ortam ülkemizin her yanında olduğu gibi ilimizde de kendini önemli bir ölçüde hissettirmeye başlamıştır. Önümüze çıkan sosyal ve ekonomik göstergeler bu ortamın sebepleri arasında sayılabilir. Ancak onlarca yıl önce ortam çok farklı idi. Niğde’nin nüfusu şimdikine nazaran çok az olduğu için komşuluk, arkadaşlık, hemşehrilik ve akrabalık gibi duygular daha ön planda idi. Kişiler arasında daha sıcak münasebetler vardı. Karşılıklı olarak yardımlaşmak ve dayanışmak daha kuvvetli idi.
Şimdilerde saydığım bu duygular ve münasebetler nerede ise yok olmaya yüz tutmuş vaziyette.
Bu nedenle yıllar önce yaşanan sıcak ve samimi Ramazan ortamı ister istemez o günleri gören ve yaşayan bir kimse olarak derinden düşünmeye sevk etmektedir. Öncelikle kale tarafında devamlı olarak bekletilen Ramazan topu vakit geldiğinde atılır ve Niğde halkı iftar vaktinin geldiğini böylece ve toplu bir vaziyette öğrenmiş olurdu.
Çocukluk çağında Dumlupınar İlk Okulu’n da öğrencilik yıllarında mahalledeki arkadaşlarımızla birlikte kalede Ramazan topunun bulunduğu yere gider diğer arkadaşlarımız ve komşularımızla orada buluşur, top atıldıktan sonra büyük bir sevinç gösterisi ile evlerimize dağılır ve hazırlanan Ramazan sofrasına yetişirdik. Rahmetli babam, annem ve ben birlikte iftar açardık. O günleri unutmam mümkün değil. O günlerin samimiyetini ve tadını bulmakta mümkün değil. Her şeye rağmen Ramazan ayının tadı bir başka oluyor. Bunu unutmayalım.
