Dışarı Camii önündeki tesbih tezgâhının başında yıllarca sessizce oturan Karadağ, bugün öğle namazına müteakip Edikli’de toprağa verildi.
1945 yılında Edikli kasabasında dünyaya gelen Mustafa Karadağ, gençlik yıllarında Türk Silahlı Kuvvetleri’nde görev yaptı. Tekirdağ’da komutan şoförü ve inzibat olarak, 1. Ordu 5. Kolordu emrinde 24 ay boyunca disiplinle görevini yerine getirdi. Askerlik döneminin izleri, duruşuna da yansıdı; sakinliği ve onurlu tavrıyla çevresindekilerin saygısını kazanan bir isim oldu.
Yıllar sonra Niğde’ye yerleşen Karadağ, geçimini sağlamak için Dışarı Camii önünde tesbih satarak hayatını sürdürmeye başladı. Sabırla dizdiği tespihler, onun hem ekmeği hem de hayata tutunduğu yerdeki sessiz dostları oldu. Kent merkezinden geçen herkes, tezgâhının başındaki o ağırbaşlı adamı en az bir kez görmüştü.
Ancak Karadağ’ın hayatındaki en büyük kırılma noktası, eşini kaybetmesiyle yaşandı. Yıllarını birlikte geçirdiği eşinin vefatıyla derin bir üzüntüye kapılan Mustafa Karadağ, konuşma yetisini kaybetti. Önce sesi azaldı, sonra tamamen sustu. O günden sonra, sadece bakışları konuşur oldu. İçinde kopan fırtınaları, dizdiği her boncuğa bir sabır taşı gibi işledi.

Sessizliği, Niğde’nin en yoğun yerinde bir çığlık kadar etkileyiciydi. Kimseyle konuşamıyordu ama herkes onun hikâyesini biliyordu. Tesbih tezgâhının ardında duran bu sessiz adam, sessizliğin içindeki en derin hayat mücadelesini veriyordu.
Mustafa Karadağ, hayatını kaybetti. Cenazesi bugün öğle namazına müteakip Edikli kasabasında kılınan cenaze namazının ardından defnedildi. Arkasında, sessiz ama çok güçlü bir hikâye bıraktı.
Niğde’nin kalabalığı içinde sessizce var olan Mustafa Karadağ, artık yok; ama yıllarca aynı yerde sabırla oturan o duruşu, kentin hafızasında yaşamaya devam edecek.